كلام - 149 از سخنان امام ( ع ) كه قبل از مرگ خويش فرموده ( 284 . ) اى مردم ! هر كس از آنچه فرار مىكند ( مرگ ) در همان حال فرار آن را ملاقات خواهد كرد . اجل سر آمد زندگى و پايان حيات ، و فرار از آن رسيدن به آن خواهد بود ! چه روزهائى كه من به بحث و كنجكاوى از اسرار و حقيقت اين امر ( اجل ) پرداختم ولى خداوند جز اخفاى آن را نه خواست . هيهات ، علمى است پنهان و مربوط به عالم غيب ! ( 285 . ) اما وصيت من اين است كه : هيچ چيز را شريك خدا قرار ندهيد ( و جز خدا را نپرستيد ) و در باره‌ى « محمد ( ص ) » اين است كه سنت و شريعت او را ضايع مگردانيد ، اين دو ستون محكم را بر پا داريد ، و اين دو چراغ پر فروغ را فروزان نگهداريد و ما دام كه از حق منحرف نگشته‌ايد هيچ نقش و مذمتى نخواهيد داشت ، براى هر كس به اندازه‌ى توانائيش وظيفه‌ئى تعيين و به افراد جاهل و نادان تخفيف داده شده است ، پروردگارى رحيم ، دينى استوار و امام و پيشوائى آگاه داريد . من ديروز رهبر و همراه شما بودم ، امروز مايه عبرت شمايم ، و فردا از شما جدا خواهم شد ! ، خداوند من و شما را مشمول رحمت خويش گرداند . اگر من از اين ضربت در اين لغزشگاه ( دنيا ) نجات يابم ( شما به مقصود خود رسيده‌ايد ) و اگر گام‌ها بلغزد و از اين جهان رخت بربندم ما نيز ( مانند ديگران ) در سايه‌ى شاخه‌ها ، و مسير وزش بادها ، و زير سايه‌ى ابرها متراكم آسمان كه پراكنده شدند ، و آثارشان در روى زمين ، محو شد خواهيم بود من از همسايگان شما بودم كه چند روزى در كنار شما زيستم و به زودى از من جسدى بىروح و ساكن ، پس از آن همه حركات ، و خاموش پس از آن همه گفتار باز خواهد ماند ( هم اكنون ) بايد سكوت من ، بىحركتى دست و پا و چشمها و اندامم ، موجب پند و اندرز و موعظه شما گردد ، زيرا اين حالت براى كسانى كه بخواهند عبرت گيرند از هر منطق رسا . . .